Yo soy Sam

  Na clase estivemos vendo unha película chamada "Yo soy Sam". Trata dun home "discapacitado" que tivo unha filla á que chamou Lucy. Posto que o pai tiña a mentalidade dun neno de sete anos, axiña terían que levala a un centro de acollida para buscarlle unha nova familia. 

Sam loitou por Lucy. A pesar de pasalo moi mal no xulgado, non se rendiu. A familia de acollida, vendo que Lucy era moi feliz con Sam, decidiu propoñerlle unha custodia compartida.

Para min esta película foi un pouco triste, de feito chorou case toda a clase. Sam foi un home moi valente xa que non se rendiu tan facilmente.

O cometa Ison

Ison é un cometa descuberto por uns astronomos rusos o ano pasado. Ao principio aseguraban que
ia ser o cometa do século por o seu brilo e por ser o primeiro do seculo, mais uns científicos e astronomos demostraron que iso non era certo.
Entre este mes e o seguinte deixararase ver a simple vista porque vai a achegarse ao
sol, despois de dar unha volta completa ao sistema solar.

Para conseguir velo a simple vista hai qué:
Mirar cara o ceo entre as seis e as sete e quarto da mañá, nun sitio onde non haia contami-
nación luminica (pouca luz artificial) cara o leste ou surleste máis ou menos. Distinguese
por que emite unha luz moi intensa de cor amarela e laranxa.

Eu vinno dende a miña casa o luns 25 e tamén ao dia seguinte, martes 26.
Foi moi interesante poder miralo, e paga a pena erguerse cedo, ainda que despois
aia que ir ao colexio.Iso sí, ai que ir moi abrigado!







            Néstor

A visita do astrónomo Severino

O día 9-10-13 veu á nosa clase un astrónomo chamado Severino a darnos unha charla de astronomía. Explicounos moitas cousas relacionadas coa bóveda celeste, como por exemplo a maneira de situar os catro puntos cardinais (norte, sur, leste e oeste), de día guiándonos polo Sol e de noite pola estrela polar.

 

 Orientándonos

A continuación ensinounos unha maqueta circular que representaba a atmosfera, e con iso explicounos os percorridos que fai o Sol (equinoccios, solsticio de inverno e solsticio de verán). Tamén nos amosou cómo saen e se meten as estrelas, e observamos que no ecuador hai unha estrela que non se chega a meter tralo horizonte. Todo isto respondeunos a algunhas preguntas que tiñamos preparadas.
 

Maqueta bóveda celeste

Sistema Terra-Lúa

Despois Severino explicounos cousas sobre o sistema Terra-Lúa. Construiunos un modelo a escala co que se poden observar os eclipses de Lúa. Para facelo a escala tivo que facer unha serie de cálculos para saber qué diámetro darlles á Terra e á Lúa e para saber a distancia á que tiñan que estar unha da outra.

       

Falounos de distintas ideas sobre o universo, cunha morea de datos curiosos:

1. Se no ceo nocturno vemos unha luz intensa, probablemente sexa un satélite artificial, que logo irá baixando de intensidade por entrar na sombra da Terra.
2. Algo que ilumina moito tamén pode ser a Estación Espacial Internacional.
3. Ó que lle chamamos "estrelas fugaces" non son estrelas, senón micrometeoritos.
4. O Sol e a Lúa a simple vista vénse do mesmo tamaño a pesar de que o Sol é moitísimo máis grande, porque a Lúa está moito máis preto da Terra.
5. A galaxia de Andrómeda é a máis cercana á Terra e está a unha distancia de 3.000.000 de anos luz.
6. Existen centos de planetas fóra do Sistema Solar xirando ó redor doutras estrelas.

Nós, uns días antes, estiveramos plantexando unhas preguntas para facerlle:

1. Se no espazo non hai osíxeno, cómo prende o Sol?
   Prende por reaccións que hai dentro das estrelas.
2. Se o eixo da Terra non estivese inclinado, qué pasaría coas estacións?
   Non existirían as estacións.
3. Por qué a Lúa ten que ver coas mareas?
   A Lúa tamén atrae á Terra pero o que máis fácil lle resulta é atraer o líquido.
4. Por qué parpadean as estrelas?
   Polos movementos de aire a distintas temperaturas na atmosfera terrestre, que fan que se retorzan os raios de luz. Vistas dende o espazo, as estrelas non parpadean. Os planetas non os vemos parpadear dende aquí abaixo porque están moito máis preto e vénse algo máis grandes.

Selenita

En clase estuvimos hablando de nuestro satélite Selene y de aquí vino el tema de la Selenita. El nombre de Selenita viene del griego, selēnē, "luna".
Se llama así porque, según una leyenda de Europa Central, los cristales se forman en luna creciente. En la antigüedad, sustituían al vidrio. En la actualidad, la selenita se extrae de canteras y se usa como yeso común.

La Selenita  es una variedad de sulfato de cal, un mineral muy común en rocas sedimentarias. Es uno de los primeros minerales en formarse por la evaporación de agua marina en los lagos y mares cerrados. Podríamos decir que es una extraordinaria "sal de la tierra".

Químicamente es sulfato de calcio hidratado.

El componente más presente en su estructura es el agua. Tiene una transpariencia especial, glacial, fina, estriada y muy delicada.

Se distingue de los demás minerales por su suavidad.

Admitíronnos no Proxecta "Cine en curso"!!!!

Nunca hai que perder a fe no que podes conseguir!!! E vós tiñades máis fe ca min, iso está claro!!  Que si profe, que o imos conseguir! Se ti fas o proxecto está feito! Eu, dubidosa. Era moi, moi difícil. :-(  Na convocatoria indicaban que só darían un Proxecta "Cine en curso", modalidade Documental, a 4 colexios de Galicia.

E...

CONCEDÉRONNOS O PROXECTA "CINEANDO ILUSIÓNS"!!!!

Co cal, preparádevos para aprender moitísimas máis cousas sobre cine das que estamos estudando, xa que virán expertos/as, cineastas, a darvos uns obradoiros sobre o tema ó cole. As profes Rosana, May, Montse e eu, participantes no programa, teremos que ir a Coruña a formarnos sobre esta temática. Por último, e o máis emocionante, é que rodaredes unha curtametraxe sobre un oficio antigo que será proxectada en Coruña. 

Que vos parece??? Estades tan entusiasmados coma nós!!?? Iso espero!!!

Vémonos mañá, pequenos-grandes cineastas!!!

Compartiremos a ilusión de Totó, como vimos na película "Cinema Paradiso"

Podedes ver o proxecto presentado na imaxe da película "Viaxe á Lúa, de G. Méliès, á dereita desta entrada. Tamén na pestana "Cineando ilusións".

VIAJE A LA LUNA DE GEORGES MÉLIÈS

Georges Méliês, nacido el 8 de Diciembre de 1861, muere el 21 de Enero de 1938. Fue un ilusionista y mago francés que, tras dar a conocer su atractiva magia, se dedicó al arte del cine.

"Viaje a la Luna" de Georges Méliès fue uno de los primeros cortometrajes que se hicieron en la historia del cine. Está basado en el libro "De la Tierra a la Luna" de Julio Verne. Trata de unos astrónomos que deciden ir a la Luna por lo tanto construyen un proyectil cilindrocónico para viajar a nuestro sátelite Selene, tripulado y propulsado por un enorme cañón. Una escena muy famosa de su película es la de la Luna con una bala clavada en un ojo.

Georges Méliès

Escena de "Viaje a la Luna"

Hacemos nuestro propio guión de cine:

En clase la profe nos propuso hacer un guión de cine por parejas sobre la escena en la que los astrónomos discuten:

1. Hicimos la descripción de la escena, es lo que ve y escucha la cámara. Ej.: Los astrónomos escuchan y atienden al astrónomo jefe.
   
2.  Elaboramos el encabezado de la escena, es el lugar y el momento en que se desarrolla.
   Ej.: INT. Observatorio -Noche. 
   
   
3.  Escribimos la descripción de los personajes.
   Ej.: ASTRÓNOMO JEFE, 47 años, le tira libros al astrónomo que se revela.
   
   
4. Por último redactamos el diálogo de los personajes utilizando las acotaciones. Éstas ayudan a determinar el tono o la intención con que debe ser dicho un diálogo.
   
   Ej.: ASTRÓNOMO JEFE
   

    (Nervioso)
   -Dentro de tres días viajaremos a la Luna.
     
   
   

O CINE NA ÉPOCA DOS NOSOS AVÓS

  

Na clase,fixemos un traballo sobre como viviron a experiencia do cine os nosos familiares.

As salas  eran moito máis grandes e fermosas que as de hoxe en día. Pero fomos máis alá e descubrimos que había dúas plantas, o galiñeiro (situado arriba,sentábanse en bancos) e a butaca (abaixo,con asentos de veludo vermello).
 
O cine valía moi pouco diñeiro, o prezo máis baixo do que nos falaron foi de 3 patacos (30 céntimos de peseta). Se ías co teu noivo, o que pagaba a entrada era el. Non podías ir soa coa túa parella porque o cine era moi escuro e ... Por iso levabas amigas para que fixesen de carabina.

As condicións hixiénicas das salas eran deficientes,por iso había pulgas e ratas, e as butacas estaban cheas de cunchas de pipas, papeis...

Antes de comezar as películas, na época da Ditadura, poñían o NODO, que era propaganda do réxime franquista. As películas eran moi longas, por iso, ás veces, poñían descansos para ir ó baño. Tamén nalgúns cines había sesión contínua, proxectando películas sen parar.

Os nosos avós cada vez que ían ó cine sentían pracer,gañas de volver, sastifacción e felicidade.

Lástima non poder vivir nesa época.
Seguramente gustaríame moito a experiencia!!!